Onecht

Al het mogelijke wordt onmogelijk gemaakt
Al het echte wordt door fantasie geraakt
Leven in een echte wereld
waar onreeële dingen gebeuren
Is als leven in een wereld
Langzaam veranderend van zwart-wit
naar kleuren

Gras wordt verduisterd door een zee van dauw
De hemel kleurt van donkergrijs naar lichtblauw
Realiteit neemt vat op fantasie
Je wordt achtervolgd door een kleureninvasie

Wat als er een ramp zou gebeuren
Op dit moment
Mensen weten niet wat te doen
De bom tikt door, je raakt eraan gewend
En de lucht veranderd, van wanhoop naar hoop
Mensen krijgen hoop, misplaatst
Leven in een tranendal van kleuren
Waar van alles kan gebeuren

Houd er rekening mee dat fantasie zo in realiteit om kan slaan
Voordat jullie slapen gaan
Een nachtmerrie je kamer in sluipt
Je laat zweten en een angstig gevoel je bekruipt

Nee – ja eh misschien?

Hmm nou het is zo dat ik zo’n beetje door de hele klas heen kan komen zonder problemen. Ik ben ieders vriendinnetje even zo gezegd. Maar sommigen heb ik gewoon echt het gevoel dat ze daar misbruik van maken. Zo van: oh zij heeft het wel. Net zoals gisteren, vandaag hadden we een toets, kwam er gister iemand naar me toe vragen of ik de antwoorden heb van alle opgaven enzo.
Nou heb ik die dus wel want ze zijn nagekeken enzo en ik heb altijd mijn map bij me. En dan komt de volgende die het vraagt, nou ok …
… maar eigenlijk is dat niet ok. Want andere mensen lopen dan langs, zien dat en toen zei er iemand van: WOOW DEZE MOET IK ECHT HEBBEN… Waar ik net drie kwartie op had zitten werken, alle latijnse namen opzoeken in een lap tekst en NL’se betekenis erachter zetten enzo… En die kopieëren ze even in drie seconden …
En achteraf heb ik zoiets van: Shit hé! Waarom laat ik het me toch elke keer gebeuren, want ze moeten het zelf doen en alles en ik heb er achteraf alleen maar een stom gevoel over omdat ik feitelijk over me heen laat lopen zeg maar.
En het is op zich nietheel erg erg ofzo, want like het is niet alsof ik de antwoorden van de toets heb en die door de klas heen strooi ofzo. Maar het gaat me gewoon om het feit dat ik ja zeg, maar feitelijk nee moet zeggen … want anders gebeurt het keer op keer.
En like als ÉÉN iemand het overneemt, die mij ook af en toe helpt, a-la, oké. Boeiend. Maar het is zo dat ze dan een kwartier weg zijn en ineens 5 mensen de kopietjes ook hebben.

En het was in eerste instantie alleen dat Dalal erom vroeg, en toen gingen Nienke en Nerine ermee weg en ja … Like – Dalal vroeg het, de anderen niet en bedankten ook niet eens en alles o.o

Maar ja straks krijg je weer dat gezeik over je heen van: Oh ja … shit die vraag heb ik fout! Hmm ja … had het van Nono d’r vragenstencil ding geleerd … ¬¬ …
bij wijze van spreken, wil niet zeggen dat het zo is – maar soms heb ik wel zo’n gevoel zeg maar? Want dit is niet de eerste keer dat mensen het van me overnemen, de tweede keer, maar alsnog! Ik baal enorm na afloop omdat ik weet dat ik TE toegeeflijk ben.

Maar Latijn – nederlands enzo, komt wel in de toets van over 2 weken voor. En die hebben twee mensen zomaar, zonder mijn toestemming eigenlijk want het blaadje lag bij iemand anders, gekopieëerd. En andere dingen zijn gewoon de oefenopgaven en alles, dus op zich niet heel erg dat ze die hebben … maar het is wel al 2 keer gebeurd dat een bepaald aantal mensen eht willen hebben zeg maar. VAN MIJ.

Omdat ik het bij me heb, en ook bij houd en alles.
Die eerste keer had ik ook al zo van … Oke niet nog een keer ofzo o.o en toch heb ik het nog een keer laten gebeuren en dáár baal ik van.
Mrja dat is het dus een beetje enzo… Ik nam me dus voor om te zeggen van: NEE O.O Maar heb het toch laten gebeuren en dat vind ik stom.

Balanceren tussen dromen en realiteit

20/09/2009

Je dromen zijn pas het begin van de realiteit.
Net zoals de realiteit pas het begin is van je dromen.

Gedachten malen wild in het rond
Van de sterrenhemel tot aan de morgenstond
Ik wou dat ik bij je kon zijn
Zonder jou dichtbij m’n hart voel ik alleen maar pijn
Je weet toch schat, je bent m’n one and only
zonder jou om me heen voel ik me lonely

Als ik tegen je zou zeggen: balanceer tussen dromen en realiteit
Zou je in me geloven? Of denken: ach schijt
Als je ergens niet uitkomt, of je radeloos voelt
Schat, bij mij kan je terecht – ik weet wat je bedoelt

Nooit gedacht en verwacht dat je zou komen
Ik blijf hopen op een wereld, die balanceert tussen realiteit en dromen.

 

Droom van Morgen.
Maar leef vandaag.

Zwoele zomeravonden

Overdag slenterde ze in haar dunne jurkje langs de vloedlijn. En toen ze de zon in de zee zag zakken, greep ze naar de oversized trui van hem en kroop daar heerlijk in weg. Om de zomerwarmte nog heel even vast te houden.

Ze voelde alle spanning uit haar bottem, haar spieren en zenuwen wegglippen. Ze losten zich als inkt in water op en uiteindelijk waren ze helemaal verdwenen. Toen ging ze naast hem liggen, en terwijl hij al lag te slapen liet ze haar gedachten te loop en viel zonder enige moeite in slaap. Ze kon de regen horen, de voorbijrijdende auto’s op de weg en het geluid van zijn ademhaling die met de hare overeenkwam.

Is dat niet waar we allemaal op zoek naar zijn? Zwoele zomeravonden, nachten waar de hemel zo helder is dat je bijna elke ster kunt tellen, slenteren langs de kustlijn – wetende dat de ander vlak naast je loopt. Oké, wetende dat hij je misschien elk moment op zou kunnen tillen om je van het een op andere moment de zee in te gooien – just for fun. Maar het feit – dat je weet dat er iemand is waarmee je dit alles zou kunnen delen … dat geeft betekenis aan die zwoele zomeravonden.

Meer betekenis dan je ooit voor ogen zou hebben gehad.

Naar dromen verlangen

Zittende op dat ene bankje in het holst van de nacht, realiseer ik me nu pas waar ik op wacht
Het hout en de scharnieren piepen terwijl ik me langzaam beweeg, jij bracht allerlei gevoelens teweeg.

Nooit gedacht en verwacht dat kleine dingen me zoveel goed zouden doen, een knuffel, knipoog, omhelzing, een zoen.

Manieren bedenken om mijn gevoelens te uiten, maar naar een respons terug kon ik fluiten.
Terwijl ik opsta en in het holst van de nacht wil verdwijnen, zie ik vanuit mijn ooghoek een schaduw op de grond verschijnen.

Zou het kunnen? Is dit dan echt? Want naar dromen verlangen is alleen maar slecht. Je pakt mijn hand en fluistert: “kom, we gaan.” Nog een laatste keer kijk ik om, naar het bakje waar realiteit in dromen omslaan.

Schijnwereld

Maar nee, zo ver had ik niet willen gaan, want als ik dat deed, zou ik uit balans zijn geraakt, en een afwijzing zou een reden voor een val kunnen zijn geweest.

Ze had waardering voor zijn onafhankelijkheid, de manier waarop hij de zaken in evenwicht hield of afwikkelde, en wanneer hij het over zichzelf had, deed hij dat ingetogen, alsof hij niets bijzonders te verbergen had.

Hij was niet pretentieus, niet ijdel, en drong zich niet op de voorgrond.
Hij leek niet bezitterig, niet jaloers of snel geneigd iemand de les te lezen.
Hij kon goed luisteren, en ze had gemerkt dat hij wist te zwijgen en een luisterend oor had wanneer zij aan het woord was. Hij was er – en dat was genoeg. Of leek het allemaal maar een schijnwereld. Een wereld waarin alles kon gebeuren – of niet. De rust zou het over kunnen nemen, bezit nemen van de drukte en de wereld verlaten – kil – achterlaten.

Het was enkel de keus aan wie die keus ook wilde maken, of hij of zij koos voor realiteit of dromen.

 

(ps. Ik houd het bij dagdromen in de realiteit.)

Sommige zinnen zijn afkomstig uit het boek Schijnwereld van Roger Jon Ellory ©

Breathe

Zo vaak erover nagedacht of ik het je zou vertellen. Ik kon het enkel niet over mijn hart verkrijgen mijzelf zo grandioos voor schut te zetten. Misschien jou ook wel?

Vaak achter je rug om over je gepraat. In de goede zin dat wel. Ik vind je leuk, nog steeds. Maar weet niet goed wat te doen. Ik weet niet eens of jij mij wel ziet zoals ik jou zie.

 

Niet vergeten te ademhalen.
 

Zoveel momenten gehad waarop mijn hart haast een slag over sloeg, zo voelde het haast wel. Wat deden die momenten met jou? Alleen maar vraagtekens die ik achter mij laat omdat ik een andere weg op ga dan jij.

People are people and sometimes it doesn’t work, i suppose.

Welkom in Dromenland

Waar je dromen misschien uit zullen komen, als het lot het toelaat.

Wanneer de wereld weer een beetje ondraaglijk wordt, klamp ik mij vast aan dromen. Zet alles op een rijtje en probeer ervoor te vechten, hopend dat mijn dromen uit zullen komen.

Tuurlijk kan ik niet alles hebben wat mijn harte begeert, maar fantaseren is niet verboden toch?

Soms voelt het net alsof ik vastzit in een zweefmolen die een ongelofelijk lange rit maakt. Je ziet alles voorbij flitsen, wéét wat er aan de hand is, waar je bent, wat je wilt, maar je weet niet wanneer de rit zal stoppen.

Angstig. Verward. Hoop.

Thoughts floating through the air. Make sure you get the right ones.

Route du soleil

Volg de zon langs de muren van de stad en speel verstoppertje in de schaduw.

Staar door je wimpers naar de zon en neem een bad zonnestralen.

The summer of change.
Nieuwe klas, nieuwe studie, nieuwe stad. Dit is het moment voor een grote verandering. Een schone lei is een goed begin. Maar – wat heeft het voor nut?

Toen hij weg was, was er ook een stukje van mij mee.

De zon komt net op, of staat al uren hoog aan de hemel. Je wordt langzaam wakker, of je moet nog gaan slapen… Uitgerust, moe maar voldaan, verliefd, gelukkig of gebroken.

Ineens zingt iedereen mijn gedachten van toen mee. En ieder einde heeft een begin.

The things are as they are

Boeken zijn onderverdeeld in hoofdstukken om de verschillende scènes duidelijk te scheiden, om te wijzen op het tijdsverloop of een veranderende situatie, en soms zelfs in delen met veelbelovende titels: De ontmoeting. De hoop. De Val. Maar in het leven is er geen enkele aanwijzing, geen titel, geen poster, geen bord. Er is niets wat aankondigt: Let op, gevaar, of kans op een gebroken hart of teleurstelling op komst. In het leven moet je het alleen zien te redden met je toneelkostuum en als daar scheuren in zitten, dan heb je pech.

In werkelijkheid geldt dat de dingen zijn zoals ze zijn. Uiteindelijk krijgt de werkelijkheid altijd de overhand en verdwijnt de illusie op de achtergrond, zonder dat we er erg in hebben. De realiteit heeft altijd het laatste woord. Je moet niet hopen dat je de wereld kunt veranderen, want de wereld is heel wat sterker dan wij.

 

Well, well... what a nice little surprise.