If only

If
You
Could
Hear
What
I
Think
When
You’re
Around
You
Would
Either
Run
Scared
Or
Take
Me
Right
There

Misschien ooit

Altijd kan ik uren naar mensen blijven kijken die een tattoo hebben. Niet zozeer naar de persoon als naar de tatto. Wat zette diegene ertoe om een tattoo te laten zetten? En waarom juist deze? Gewoon random of zit er echt een betekenis achter?
Vaak zie ik dingen waarvan ik denk: waar slaat dat op? Dat is gewoon zonde van je lichaam!
En it makes me wonder … zou ik zelf ooit een tatto willen hebben? Ja. Maar ik zou me god niet weten wat ik in zo’n tatto zou willen hebben en op wat voor een plek ik hem zou willen hebben. Ik denk niet op een plek dat ie heel snel op zou vallen – maar wat is dan het nut van een tattoo? Vaak wil je hem toch op een plek hebben dat mensen hem kunnen zien, toch?
Of wil je liever iets intiems, iets op een plek waarvan jij alleen weet dat ie daar zit? Of eventueel een partner, een vriend of vriendin, of ach wat zou het ook – de hele familie?

MOCHT ik ooit een tattoo nemen dan zou ik zoiets nemen;

ZONDER de tekst. Enkel het herhalingsteken en de G-sleutel die samen een hart vormen. Muziek is toch één van de dingen waarvan ik heb dat betekent veel voor mij. En vaak kan ik uren achtereen naar hetzelfde nummer luisteren zonder dat het mij gaat vervelen.
Maar hebben meerdere mensen dat niet? Is het dan echt zo bijzonder om zo’n nutteloos plaatje op je lichaam te vereeuwigen? Hmm, wie weet…

Zeg nooit nooit.

You know …

Not all those who wander are lost, you know.

I shall use my time

“I would rather be ashes than dust! I would rather that my spark should burn out in a brilliant blaze than it should be stifled by dry-rot. I would rather be a superb meteor, every atom of me in magnificent glow, than a sleepy and permanent planet. The function of man is to live, not to exist. I shall not waste my days trying to prolong them. I shall use my time.”

-Jack London

Zomaar ineens

Soms ineens
staar ik
in het niets

Plots een glimlach,
Twinkeling in mijn ogen

Aadrenalinestoot
gaat door mijn lichaam

En de vlinders
in mijn buik
vliegen op

Ja
Volmondig ja
ik ben verliefd.

Jij

Evenwicht en balans
twee elementen
houden mij sterk.

Tegelijkertijd heb ik
het gevoel alsof ik
aan het vallen ben.

Jij brengt zoveel teweeg
wanneer je mij alleen al
bezoekt in mijn gedachten

Een glimlach
Een lach
Een grijns

Verleidelijke knipogen
Plagend zoenen
En wat meer

Jij.

jij bent degene

Waarvoor ik
aan het vallen ben

19-04-2011

Je zult in de toekomst de vruchten plukken van je inspanningen. Neem de tijd, dan worden de signalen uit je omgeving vanzelf duidelijk. Het is verstandig om terughoudend te handelen, ondanks dat je je in een invloedrijke positie bevindt.

Zenuwslopend

In mijn gedachten
al duizend maal bekeken,
besproken hoe het zal zijn
en gaan
Vooraf wetende wat jij gaat zeggen
de dingen die ik wil horen
En dan is daar het moment
de realiteit,
Zij zorgt ervoor dat ik
weer met beide benen op de grond sta
En mij weer zenuwachtig maak
voor onze eerste date.

18-04-2011

De kansen liggen in het midden in een eerlijk compromis. Je bevindt je in een langzame, organische ontwikkeling. Denk niet aan mogelijke voordelen of dreigende tegenvallers, vervolg gewoon de weg naar succes die je bent ingeslagen…

Subway matter

Ongemakkelijk duwde ik het onding op mijn hoofd terug. Ik was eigenlijk gek ook dat ik me liet meeslepen met dat soort dingen van vriendinnen.

Ik keek even op om mij te oriënteren, want in een boek raak je snel de weg kwijt.

‘Oh, pernis.’ Mooi, dan schoot dat ook op. De deuren van de metro gingen open en sommigen stapten uit. Anderen stapten in om een stukje dichterbij hun bestemming te komen.

Ik werd kort afgeleid doordat er iemand schuin tegenover mij kwam zitten. Ik keek vluchtig met mijn ogen en zag een knappe jongeman zitten. Ik zag hem even naar mij kijken en daarna naar mijn haren. Een glimlach sierde daarna zijn mond. Ik schraapte mijn keel, “ik draag niet altijd een kroontje, hoor.” Hij keek me schuldbewust aan.

“Niet? Je leek me er wel een typje voor,” grapte hij. Ik deed mijn boek dicht maar hield er een vinger tussen en keek hem aan.

“Neh,” zei ik afkeurend, “maar ach, je wordt maar één keer achttien, toch? Dat is wat vriendinnen tenminste zeiden.” Hij keek me afwachtend aan, maar de kuiltjes in zijn wangen verrieden hem. “Zeg nou niet dat jij er geen droeg toen je 18 werd,” daag ik hem uit.

Een grijns verscheen op zijn gezicht en hij keek me met pretoogjes aan. “Het staat op mijn verlanglijstje.” Ik lachte terug en we stopten bij Vijfsluizen. “Dus je bent jarig vandaag?” Vroeg hij aan mij.

Ik knikte. “Schuldig.”

“Gefeliciteerd dan maar,” hij stond op.

“Moet je er nu al uit?” Teleurstelling in mijn stem.

“Nee, maar het is wel zo beleefd om je te felicteren, toch?” Voor ik het wist had ik drie zoenen op mijn wangen te pakken. Ik voelde mijzelf langzaam van kleur verschieten en hij ging weer zitten.

“Ehm, nou, eh, dank je?” Piepte ik. Dit was het meest bizarre dat me ooit was overkomen.

De metro stopte bij Marconiplein en ik sprong op. “Sorry, ik moet gaan!”

“Maar ik weet je naam niet eens!”

“Misschien zie ik je morgen wel, rond dezelfde tijd, dan moet jij je kroontje op, oké?” En terwijl ik de metro uitstapte voelde ik een golf van blijdschap door me heengaan. Toen ik omkeek zag ik dat ie me nakeek en nog even zwaaide. Ik zwaaide terug en liep door met een glimlach op mijn gezicht.